Weigering hulp op grond van een taalbarrière

Een gemeente wil een jeugdige aanmelden bij een jeugdhulpaanbieder. Deze zou passend zijn wat betreft het aanbod en de methodiek. Deze jeugdhulpaanbieder geeft echter aan de jeugdige niet te kunnen helpen, omdat de moeder van de jeugdige anderstalig is en geen Nederlands spreekt. De jeugdige zelf spreekt goed Nederlands. De gemeente vraagt aan ons of de jeugdhulpaanbieder de aanmelding mag weigeren op grond van dat de moeder de Nederlandse taal niet beheerst.

Nergens in de wet is opgenomen dat alleen hulp geboden mag worden aan Nederlandssprekenden. Als zorgverlener mag taal niet leidend zijn in het aanbod. De zorgverlener is daarmee verplicht te zoeken naar een oplossing. Zo zou de zorgverlener een andere partij in kunnen schakelen die de taal wel beheerst of een tolk beschikbaar moeten stellen. Deze verantwoordelijkheid ligt dus bij de zorgaanbieder.

De richtlijn 'Omgaan met taalbarrières in de zorg en het sociaal domein' heeft het uitgangspunt dat een taalbarrière of taalondersteuning op zichzelf geen reden mag zijn om geen zorg te bieden. Daarbij geldt dat het weigeren van het bieden van hulp vanwege de taal een vorm van discriminatie is volgens de Algemene wet gelijke behandeling.

Als een aanbieder weigert hulp te verlenen op basis van een taalbarrière gaat zij in tegen de wet en tegen de hiervoor genoemde richtlijn. De enige grond waarop de aanbieder de hulp mag weigeren, is een solide onderbouwing waarom de behandeling niet kan voldoen aan de kwaliteit indien moeder alleen via een professionele tolk betrokken kan worden.

De vraag wie de kosten van deze tolk draagt is een andere kwestie. Als bij de gemeente tarieven zijn afgesproken over het gebruik van een tolk, is de aanbieder verplicht deze kosten te dragen. Als deze afspraken er niet zijn, is de gemeente verantwoordelijk voor de bekostiging.