Interview Loes- adviseur Sociaal Domein

Loes de Leeuw werkt al bijna 25 jaar bij NCOD en is ooit begonnen bij Interwerk, NCOD’s voorganger. Ze is adviseur in het Sociaal Domein en woont in Duiven, omgeving Arnhem. Ze is jarenlang mantelzorger geweest voor haar moeder en heeft twee kinderen met een rugzak die ze samen met haar huidige partner heeft opgevoed. Het gezin is een fanatieke Vitesse supporter, dus zijn ze bij alle wedstrijden op de tribune te vinden. In dit interview vertelt ze over haar ervaringen bij NCOD.

Ik werk bij het team Sociaal Domein binnen de Marktgroep Maatschappij en doe eigenlijk van alles; van uitvoering tot beleid, van kwaliteit, bezwaar en beroep tot mensen coachen en begeleiden. Onder Sociaal Domein vallen alle regelingen die onze overheid heeft bedacht op het gebied van inkomensvoorzieningen en ondersteuningsvoorzieningen. We werken bij het Sociaal Domein veel met inwoners.

Op dit moment coach en begeleid ik de klantmanagers inkomen bij een gemeente, dit doe ik op inhoud maar ook op proces en caseload-beheer. Ik leer ze hoe het juridische proces eruitziet, en hoe ze het beste kunnen praten met inwoners over lastige zaken. De klantmanagers zijn verschillende mensen, met verschillende ervaringen. Dus dat vraagt van mij ook schakelen.

Het werken voor NCOD blijft vernieuwend, want je komt steeds bij nieuwe organisaties terecht. We komen altijd binnen om te helpen met een vraag die bijvoorbeeld een gemeente heeft. De vraag kan simpel of heel complex zijn. Eigenlijk doe ik al 25 jaar hetzelfde, maar heb ik nog nooit dezelfde werkzaamheden gedaan. Het is elke keer anders. Dat blijft mij boeien.

Ook past het DNA van NCOD goed bij me. Het is een organisatie met diverse expertises, en iedereen houdt z’n eigen broek op. Daarmee bedoel ik dat alle collega’s bij ons een eigen opdracht doen, ook onze directie. Daarnaast kent iedereen elkaar, we weten wat we aan het doen zijn. Die oprechte interesse in elkaar en het zorgen voor elkaar, dat is typisch NCOD. Ik voel mij geen nummer, ik voel mij er onderdeel van.

Ja zeker, bijvoorbeeld toen het land op slot ging in coronatijd en ik bij gemeente Den Bosch werkte voor de Tijdelijke Overbruggingsregeling Zelfstandige Ondernemers (TOZO). Bijstand verlenen aan ondernemers in financiële nood omdat hun omzet wegviel. Aansluitend moest achteraf gecontroleerd worden of de uitkeringen het juiste bedrag hadden en rechtmatig verstrekt waren. Voor het hele proces zijn 15 medewerkers van een ander bureau ingehuurd. Veel van hen hadden geen voorkennis en moesten alles vanaf 0 nog leren. Dus heb ik ze eerst, samen met andere collega's, opgeleid.

Van het beoordelen van aanvragen, verwerken in de uitkeringsadministratie en de debiteurenadministratie tot het voeren van gesprekken over terugbetaling als dat nodig bleek. Het leuke was dat we dit uiteindelijk hebben uitgebouwd tot een volledig team dat functioneerde als een kleine sociale dienst voor ondernemers. We zaten zelfs in een apart gebouwtje met elkaar.

Wat ook wel een bijzonder verhaal is, is mijn tijd bij de Afdeling bezwaar en beroep van een andere gemeente. Daar was ik voor één persoon (een burger) aan het werk. Het proces zag er ongeveer zo uit: deze burger deed een aanvraag en de gemeente nam een besluit hierover, hij was het er niet mee eens en diende bezwaar in. Als dat bezwaar ongegrond werd verklaard, ging hij in beroep. Hij vroeg bijvoorbeeld een koelkast aan, en kreeg daar dan een bedrag voor van de gemeente, maar vond dat te weinig en ging in bezwaar. Met al zijn bezwaren (en beroepen) vulde ik mijn volledige 24-urige werkweek.

We zijn een klein en fijn team, we kennen elkaar en elkaars kwaliteiten goed. We vinden het belangrijk om verbinding met elkaar te houden en elkaar regelmatig te zien. Zelf probeer ik ook zoveel mogelijk bij alle activiteiten van NCOD aan te sluiten.

Het geeft mij energie als ik zie dat een proces loopt zoals het aan alle kanten moet lopen én dat de mensen die zich met het proces bezighouden er ook energie van krijgen. Ik vind het fijn om te kunnen zeggen: we staan nu hier, daar gaat het nog niet goed en aan deze knoppen kunnen we draaien om te zorgen dat het proces goed gaat lopen.

Wat mij ook echt energie geeft is het begeleiden en coachen van medewerkers. Mijn kracht lijkt te liggen in het goed kunnen luisteren naar de ander. Ik hoor vaak dat mensen dit bij mij als een prettige gesprekspartner ervaren. Ik sta graag naast de mensen en ik werk vanuit vertrouwen en gedeelde verantwoordelijkheid. Daarbij gebruik ik ook veel humor, dat helpt.

Ik heb redelijk recent nog (op 1 juli liep de opdracht af) gewerkt voor de Regeling opvang ontheemden Oekraïne (ROOO). Dat vind ik een bijzondere regeling. De regeling is gekomen toen de oorlog in Oekraïne uitbrak. Bij deze gemeente was ik verantwoordelijk voor het verstrekken van leefgeld aan Oekraïners. Mijn opdrachtgever gaf mij de vrije hand om het hele proces goed op te tuigen, van de documenten tot procedures en de uitvoering. We waren begonnen met envelopjes met contant geld, die we op locaties moesten brengen en daar troffen we soms mensen in hun pyjama’s aan. Met het vertrouwen dat mijn opdrachtgever mij gaf heb ik dit uiteindelijk uitgebouwd tot een goedlopend proces. Dit was mij echt wel een succesverhaal.

Ik kijk altijd een beetje hoe het komt. Ik zie het wel. Soms probeer ik meer te plannen, maar het loopt vaak toch anders. Ik roep vaak bij gemeente waar ik ben ingehuurd dat ik hulp wil en kan bieden en ik word vanzelf vaak gevraagd. Ik wil doen wat ik leuk vind.